در حقيقت ميزان الحرارة گذاشتيم بعد از چند دقيقه مىبينيم كه حرارت آن مريض زياد يا كمتر شده درصورتىكه بدن به حال طبيعى باشد يعنى حرارت خارجى بان بدن نرسيده باشد مانند حرارت آتش و كرسى و حمام و غيره و مانند دويدن لذا حكم مىكنيم باينكه تب بيشتر يا كمتر است و امّا اگر حرارت خارجى به بدن نرسيده باشد با ميزان الحراره نمىتوان تشخيص داد تب را بعلّت وجود حرارت خارجى در بدن و نيز نمىتوان از اين ميزان الحراره تشخيص داد حرارت و برودت بدن را يعنى مزاج آن را كه گرمست يا سرد است بعلّت اينكه اين حرارت ظاهره در بدن بتوسط ميزان الحراره ممكن است از گرمى مزاج مريض باشد يا از سردى آن به جهت اينكه از هر دو مزاج تب كه حرارت غريبه است ظاهر مىگردد و و ميزان الحراره هم ترقّى و تنزّل آن حرارت را معلوم مىسازد پس اگر طبيبى روى ترقّى درجات ميزان الحراره حكم بگرمى مزاج كرد و مبرّدات استعمال نمود بغلط رفته است و نيز اگر در عدم ترقّى از مقدار طبيعى كه 26 باشد بلكه كمتر بود از حال طبيعى حكم بقلّت حرارت كند بخطا برخورده است و نيز اگر در اثر كثرت حرارت يا كثرت خوردن و تداخل در آن حرارت اصلى بدن كم شد يعنى حرارت اصلى گذشته از حرارت غريبه خاموش شد و تخميد حرارت بدن شد ( طبيعت از مقاومت با مرض دست برداشت ) و با ميزان الحراره جيوه به حال طبيعى هم نرسيد طبيب يا معالج نمىتواند حكم كند بنداشتن حرارت در اصحاء و يا اينكه مريض بيچاره خالى از تب است در مرضى بلكه در سالمين و زيادى خوردن و تداخل آن سبب تحليل و كمى حرارت بدن شده و در مرضى زيادى حرارت سبب تخميد و خاموش شدن حرارت اصلى بدن مرضى شده و معالج صرف روى ميزان الحراره حكم بعدم حرارت و سرد بودن مزاج مريض و يا نداشتن تب ننمايند